H πρώτη συνεργασία του (από τις πέντε συνολικά) με τον Sean Connery ήταν το 1965 στην ταινία (ή
καλύτερα στο ‘’δυναμίτη’’) με τίτλο ''The Hill''.
Ο Lumet,
ξεφεύγοντας εν μέρει από τη γνωστή
θεματολογία του (κυρίως δικαστικά και αστυνομικά δράματα), μας ταξιδεύει αυτή
τη φορά στα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, κάπου στην Βόρεια Αφρική, σε μια βρετανική
στρατιωτική φυλακή όπου αποστέλλονται στρατιώτες που έχουν υποπέσει σε διάφορα
παραπτώματα (μικροκλοπές, συμπλοκές με ανωτέρους, αδικαιολογήτως απόντες, κ.α.)
με σκοπό να τους ''στρώσουν''.Αφιλόξενο, σκονισμένο τοπίο, αφόρητη ζέστη, καυτός ήλιος, ψυχολογικός πόλεμος και συνεχή βάναυσα καψόνια στα οποία συμπεριλαμβάνεται και το ανεβοκατέβασμα με πλήρη φόρτο μάχης ενός λόφου που έχουν κατασκευάσει οι ίδιοι οι κρατούμενοι (εξ ού και ο τίτλος) από πέτρες και άμμο.
Η ταινία αποφεύγει τους συνήθεις μελοδραματισμούς, είναι σκληρή, σκηνοθετημένη με μαεστρία από τον Lumet, με έντονο ρυθμό, με όμορφη ασπρόμαυρη φωτογραφία, με διαλόγους γεμάτους ειρωνεία που σπάνε κόκκαλα και με ένα απότομο, εκρηκτικό φινάλε που μένει αξέχαστο.
Το ''The Hill'' δεν είναι ένα απλό ''prison movie''. Είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό. Ένα δυνατό δράμα που καταγγέλει τις απάνθρωπες μεθόδους πειθαρχίας, την καταπάτηση του αισθήματος δικαίου, θίγει το θέμα του φυλετικού ρατσισμού και ασχολείται εν γένει με τον παραλογισμό του στρατού και του πολέμου καθώς και με την κατάχρηση εξουσίας από τους κομπλεξικούς αξιωματικούς.
Είναι μια ταινία που δεν περιορίζει το θεατή σε παθητικό ρόλο. Θα σας τσιτώσει τα νεύρα, θα σας εξοργίσει και θα σας βάλει σε σκέψεις για το πως θα αντιδρούσατε εσείς σε ανάλογη περίπτωση. Φυσικά, στην όλη αίσθηση της ταινίας συμβάλλουν τα μέγιστα και οι ερμηνείες όλων ανεξαιρέτως των ηθοποιών.
Αξίζει να τη δείτε διότι πρόκειται για ένα καταπληκτικό δείγμα γραφής από έναν μεγάλο σκηνοθέτη, που θα σας χαρίσει δυο ώρες ανδρεναλίνης και έκρηξης συναισθημάτων.
Πηγή : Mpistola.gr
